fbpx
eenzaamheid

Waarom eenzaamheid bij het spirituele pad hoort

Eenzaamheid ervaren we allemaal wel eens. Geen fijn gevoel, wel onderdeel van het leven. Je eenzaam voelen kent allerlei vormen. Je kan op een feestje staan tussen tientallen vrienden met een biertje in je hand en je eenzaam voelen. Je kan ook het gevoel hebben dat je de enige op de wereld bent die een bepaalde groei doormaakt op een bepaald moment. Over die laatste vorm wil ik het graag hebben. 

 

Per ongeluk op het spirituele pad 

Rond mijn tienerjaren begon mijn spirituele pad, in het begin had ik het nog niet helemaal door. Gelukkig worden, dat wilde ik vooral. Die zoektocht naar geluk veranderde langzaam maar zeker in een diepe contemplatie, waarbij ik steeds meer zelfinzicht kreeg. De lichten stonden op groen, de poorten gingen open: jawel, ik zat op het spirituele pad. Dat leek in eerste instantie veel leuker dan het was. Want spiritualiteit gaat niet alleen maar over rozenkwartsen en maneschijn. Eenzaamheid, jezelf constant tegenkomen en teleurstelling zijn steevast onderdeel. 

Spiritualiteit gaat niet alleen maar over rozenkwartsen en volle maneschijn.

De zandloper waar je doorheen moet 

Inmiddels praat ik hier vaker over met gelijkgestemden, kom ik op plekken waar deze gedachten niet gek zijn. Een poos geleden sprak ik met een jongen over eenzaamheid en fases van isolatie tijdens je spirituele ontwikkeling. Hij deelde een mooi inzicht: je kan je spiritueel ontwaken zien als een zandloper waar je doorheen moet. 

Hoe minder zand, hoe makkelijker het gaat.

Hoe minder zand, hoe makkelijker en sneller het gaat. Oftewel: hoe minder mensen, afleiding en onzin je om je heen hebt tijdens je spirituele proces, hoe sneller je door pijnlijke fases heengaat. Daarmee bedoel ik niet dat je maanden op een berg moet gaan zitten. Wel dat fases van eenzaamheid, oppervlakkige vrienden kan verliezen en mental breakdowns helemaal niet gek zijn als je jezelf spiritueel ontwikkeld. 

What the fuck is hier aan de hand

Dit heb ik zelf ook vaak ervaren, al schreeuw ik het niet van de daken. Momenten waarop je denkt: what the fuck is hier nou aan de hand. Momenten waarop je denkt gek te worden. Momenten waarop je denkt dat al jouw jarenlange harde werk aan jezelf geen vruchten afwerpt. Nu heb ik gelukkig hele wijze, lieve mensen om me heen waarmee ik dit kan delen. Die mij snappen en ik hen. Zo voel je je minder alleen en met alleen voelen an sich is ook helemaal niks mis. 

Heh, heb ik nou jarenlang aan mijzelf gewerkt zonder resultaat?

Precies exact hetzelfde doormaken 

Een belangrijk inzicht voor mij is: niemand maakt door wat jij op dit moment precies exact hetzelfde doormaakt. Tuurlijk zijn er mensen die vergelijkbare dingen meemaken. Maar nooit helemaal, dat voelt ongemakkelijk en pijnlijk en soms dus een beetje of heel erg eenzaam.

Dat mag je accepteren en je mag meevaren met de stroom des levens. Je kan de situatie ook omdraaien met het idee: wauw, hoe bijzonder dat ik juist de kans heb om zulke unieke groeiprocessen door te maken, om vervolgens een rijker mens te worden. Zelfs zonder maandenlang op een berg te zitten, maar misschien wel met een paar bierdrinkvrienden minder. 

Meer lezen over spiritualiteit?

 


Gepost onder Everyday mindfulness met de tags alleen, eenzaamheid en spirituele pad

Kiara Louis

door Kiara Louis

Reacties