fbpx
licht

Waarom donkerte en licht elkaar nodig hebben 

De pijn van de wereld kan me enorm raken. In het Duits is daar zelfs een woord voor: Weltschmerz. Na een heftig incident in Utrecht, sprak ik Willemijn hierover. Zij vertelde me dat hoe groter de donkerte wordt, hoe meer licht er ook kan zijn. Zodat uiteindelijk het licht kan overstijgen. Een mooie reminder dat alles altijd in balans is. Zo dankbaar was ik voor haar woorden. Laatst maakte ik weer iets bijzonders mee, in het verlengstuk van deze les. Ik ontmoette iemand die precies aan de andere kant van het politieke spectrum zit ten opzichte van mijzelf. 

 

Let wel op: deze blog gaat voor mij (Kiara) om voorbij je mening, gedachtes, ego en labels kijken, om zo dichterbij je medemens te komen. Ik spreek niet over welke politieke voorkeur ‘goed’ is, alleen vanuit mijn eigen visie. Dit betekent op geen enkele manier dat ik haatdragend, fascistisch of racistisch gedrag ooit goed zal keuren, dit zal ik altijd actief afwijzen en proberen te bestrijden. 

Discussie op de achterbank 

 Op de A1 barstte op de achterbank een discussie los. We waren met een clubje vrienden, waarbij er een vriend van een vriend ook mee was. Hem kende ik niet, ik had wel het een en ander over hem gehoord. Laten we hem even Kees noemen. Via via wist ik al dat Kees erg rechts stemde. Huppakee, stempel erop in mijn hoofd, muur opgetrokken naar hem en ik sprak hem nauwelijks. Tot dat ik op de achterbank zat geprakt, direct naast hem, zij aan zij. 

Daar ging mijn innerlijek pitbull 

Natuurlijk barste binnen een paar minuten de bom tussen Kees en mij. In de discussie kwam mijn innerlijke pitbull naar boven. Wow, die is heftig. Mensen die ooit met mij hebben gediscussieerd kennen die pitbull wel. Een mooie les voor Kees om van zich af te bijten. Voor mij om de ander ook ruimte te geven, hoe overtuigd en gepassioneerd ik ook ben. We probeerden zo aandachtig mogelijk naar elkaar te luisteren, en deden echt een poging de ander te begrijpen naarmate het gesprek vorderde. Om dichterbij elkaar te komen  in plaats van verder weg. 

Uitgeraasde ego’s en afgebrokkelde muren 

Onze ego’s waren uitgeraasd, we waren aangekomen bij bestemming en we besloten met z’n allen wat te eten. Tijdens gesprekken ontdekte ik dat Kees en ik beide en voorliefde hadden voor mega slechte woordgrappen. Het ijs begon te dooien, muren brokkelden af. We spraken over spiritualiteit en ik kwam erachter dat hij ook Jan Geurtz las. Een klap in het gezicht voor mijn ego.  Mensen die rechts stemmen kunnen toch niet bezig zijn met dat soort kost? Jawel, Kiara, reminder to self, spirituele ontwikkeling kan iedereen aangaan. Ik keek recht in zijn ogen en zag een heldere blik. Iemand die nog niet doorheeft hoe groot zijn kracht is.

Honderd procent in mijn kwetsbaarheid

Ik besloot honderd procent in mijn kwetsbaarheid te gaan staan. Eerlijk vertelde ik Kees dat mijn eerste indruk van hem zo niet klopte. Hij deelde dat gevoel met mij. Daarop stelde ik voor te delen wat de eerste indruk was van elkaar. Mega eng maar het leek me echt interessant. Kees zag mij als boze zeikfeminist met kort haar (leuk voor op m’n CV ;). Op mijn beurt labelde ik hem als onzeker jongen die zijn onvrede projecteert op de wereld. Je voelt hem al aankomen: beide hadden we het totáál fout. Zo mooi, in tijden van een polariserende maatschappij, dat we samen nog de vrede konden vinden. Spontaan als ik was, gaf ik hem meteen een knuffel. 

Iets klopte niet

Op een gegeven moment viel nog een kwartje. We praten en praten en praten en ik dacht: hoezo ben jij als zacht persoon politiek zo enorm fel. Iets klopte niet, voelde ik. Ik besloot weer eerlijk te zijn en hiernaar te vragen. Toen legde hij uit dat hij dat allemaal expres deed. Dat hij met alle standpunten van linkse partijen eens was, maar een beetje opschudding wilde veroorzaken, om mensen wakker te schudden. Dat hij nooit had verwacht dat een rechtse partij de grootste zou worden, en afstand nam van alle bizarre uitspraken. 

Een onwijs ondankbare taak 

Toen realiseerde ik me: deze mensen hebben we óók nodig. Ik dacht aan lichtwerkers en schaduwwerkers. Maar ja, kon ik die spirituele gedachtes wel zomaar delen met iemand die ik nog geen dag kende? Was ik niet een nep links persoon als ik compassie zou hebben die stemde op een partij die ik vreselijk vind? Aarzelend vertelde ik hoe ik zag dat hij schaduwwerk deed. Hij bracht bewust de donkerte aan het licht, zodat het licht weer zichtbaar wordt. Een onwijs ondankbare taak, maar minstens even belangrijk als de missie van lichtwerkers. 

Au, deze gedachtes zitten in de maatschappij 

In de fysieke wereld manifesteer dit als: politieke leiders brengen met rechtse, soms haatzaaiende, uitspraken de schaduwstukken van de maatschappij en het collectief naar boven. Immers, als mensen dit gedachtegoed delen en dus op haatdragende partijen stemmen, zitten deze gedachtes in de maatschappij – hoe pijnlijk ze ook zijn. Deze gedachtes worden op deze manier aan de oppervlakte gebracht. Het licht reageert hierop, door haar kracht te laten zien, door middel  van bijvoorbeeld marsen voor het klimaat, vrouwen en tegen racisme – waar tienduizenden mensen op af kwamen. Wauw, wisten we wel dat er zo veel mensen letterlijk willen opstaan tegen onrecht?

Oude pijn komt naar boven 

De schaduwkanten van onze eigen binnenwereld wordt zo direct weerspiegeld in de wereld om ons heen. Oude pijn komt naar boven, soms zelfs pijn van generaties lang met een vreselijke historische ondertoon. Dat schuurt, wrijft en doet pijn. Dat mogen we op fysiek niveau nooit goedkeuren. Haat en geweld zijn nooit de oplossing. Dit proces ruimt wel die schaduwkanten op en het laat zien hoe groot het licht en haar kracht is. We worden steeds weer bewuster van elkaar en hoe we van mens tot mens met elkaar om mogen gaan – in liefde. Daar mogen we voor opstaan. 

Contrast ontstijgen?  

We hebben het beide nodig, het donker en het licht. De polariteit zal in een mate altijd blijven bestaan. Contrast kunnen we niet ontstijgen. En als we voorbij ons ego kunnen kijken, de stickers van elkaars voorhoofden afpellen en geloven in de perfecte balans op aarde, kunnen we ook de waarde hier van in zien. Dan komen licht en donker samen, schudden ze de hand, geven ze elkaar een knuffel en groeit het collectieve bewustzijn. Zonder met elkaar eens te zijn, maar met een open hart en compassie voor de ander. Dankbaar dat ik dit heb mogen ervaren en delen, sluit ik deze blog af. Hopelijk heb je hier iets aan, de volgende keer dat je in een meningsverschil zit. 

Meer lezen over bewustzijn?


Gepost onder Everyday mindfulness met de tags column, donkerte, licht en meningen

Kiara Louis

door Kiara Louis

Reacties