fbpx
angst in de liefde

Angst in de liefde

Eerder schreef ik met gepaste trots over het aangaan van angst, wetende dat mijn grootste uitdaging nog voor me lag. De afgelopen weken is ie terug, ik heb namelijk een dame ontmoet die ik echt leuk vind. We hebben maar een paar dates gehad maar dat is voldoende om mijn angst goed op te rakelen. Ik zie en voel hoe ik kan verlammen bij kleine dingen, hoe mijn lijf verkrampt, de onrust in mijn slaap toeneemt en mijn denkende geest overuren maakt. Verbijsterd aanschouw ik hoe ik bij ‘goed’ nieuws ontspan maar tegelijkertijd voel hoe fragiel dit eigenlijk is. Iets onverwachts en je bent weer terug bij af. Zie hier het liefdesspel van hoop en vrees in haar volle glorie.

Onze learnings hebben een ripple effect

Als ik eerlijk ben gaat het mij niet om deze dame, als ik het niet met haar aan kan gaan dan met iemand anders. Ik ben zelden zo vastberaden geweest. Zoals zulke dingen gaan, kwam ik ‘toevallig’ bij een workshop waarin via muziek op een speelse wijze een prachtige boodschap overgebracht werd. Namelijk dat je dit soort dingen niet alleen aangaat voor jezelf maar voor ons allemaal. Immers, als ik dapper genoeg ben om mijn grootste angsten aan te gaan dan kan iedereen het. En elke stap dichter bij mijn geluk heeft zijn effect op mijn omgeving. Ik geloof in een soort ripple effect. Net zoals als bij een steen die het water raakt en alles erom heen in beweging brengt.

Geluk steeds meer spontaan laten komen

Niet alleen probeer ik dit te integreren in mijn werk als life-coach en mindfulnesstrainer maar juist ook in de vele kleine momenten op een dag. Bij de supermarkt even iets kopen bij de straatkrant-man. Of op de fiets wat socialer zijn. Soms, op het einde van een drukke werkdag, word ik een onderdeel van een niks afziende fietsende Mongoolse horde. Juist dan probeer ik het tegenovergestelde doen, door bijvoorbeeld even te stoppen voor het zebrapad of iemand voor te laten gaan.

Maar misschien nog wel meer wil ik mijn kwetsbare kant, die we (ik ook) vaak liever wegstoppen, laten zien.

Na de net genoemde workshop gaf ik iemand waar ik een mooi gesprek mee had een goede Amerikaanse hug. Spontaan gebeurde het eigenlijk. Ik ben niet zo huggerig dus het was bevrijdend en leuk om te doen. Ook weet ik dat het een levenslange weg van fouten maken en leren is. Tegelijkertijd weten dat geluk in je zit en door het aangaan van onze uitdagingen geluk steeds meer ruimte krijgt om spontaan op te komen.

Het spel van hoop en vrees

Afgelopen maand ben ik in een boek begonnen die ik aan verslinden ben, het heet liefdesbang van Hannah Cuppen. Ook het boek ‘verslaafd aan liefde’ van Jan Geurtz heeft mij de afgelopen jaren veel geholpen. Niet alleen vind ik het interessant voor mijzelf maar nog meer voor mijn werk als coach. Grappig hoe meer ik in contact sta met mijn eigen kwetsbaarheden hoe meer het spontaan onderwerpen worden in mijn gesprekken. Logisch misschien maar veelal is het een ongemerkt proces. Ik vind het fascinerend om te zien hoe we ons vast kunnen zetten in relaties, onbewust partners kiezen die onze pijn op de lange termijn alleen maar voeden en hoe we jaren (decennia) kunnen ronddwalen in dit spel van hoop en vrees. Als je denkt, dit is een kleine groep; think again.

Angst speelt een grote rol in liefdesrelaties

Of je nu al jaren lang getrouwd bent, single bent of net bent gaan samenwonen, in alle gelederen komt het terug. Alleen is het gedrag aan de buitenkant voor iedereen net wat anders. Recente schattingen geven aan dat iets minder dan de helft onveilig gehecht is en voor hen speelt angst een grote rol in liefdesrelaties.

Dus stop met het weglopen van je pijn, met de hoop dat een geliefde je gemis kan weghalen en loop vooral niet meer voor jezelf weg. Sta onbewogen als een dappere krijger in het midden van een storm van heftige emoties. Durf je gevoelens lijfelijk te ervaren, laat ze toe en laat ze dan rusten in de uitgestrekte blauwe hemel die jij bent. Leer lijden te zien als een kans voor groei en geluk en je zal een jaar later met een vertederende glimlach op jezelf terug kijken.

Why are you knocking at every other door?

Go, knock at the door of your own heart.

Rumi

Liefs,

Marc Keller


Gepost onder Everyday mindfulness

Marc Keller

door Marc Keller

Reacties